Sunneti trè volti u campanili. Era u signali. Surtini da i casi. Omi, donni, pochi ziteddi, una prucissioni di ghjacari famiti. Purtaiani spadi, cultedda, torchji infiarati. Cantaiani. O piuttostu, murmuraiani cosi incapiscevuli. Si sintiani paroddi chì ùn appartiani à nissuna lingua cunusciuta. Una donna, una vechja, cù pochi capiddi, tutti bianchi, e lu sguardu pazzu e neru, si missi à mughjà. Urlaia com’e una scema. Paria un maiali maciddatu. S’avvicineti un omu. Vechju anch’iddu. Purtaia un bastonu in manu. A culpì incù viulenza annant’à a nuca. A vechja pazza crulleti. U coddu era rottu e u sangu scurria à tarra. Ùn era micca morta. Trè altr’omini a trascinetini in una casa. U populu, a folla murmuranti, si tacì un istanti eppo’ ripiddeti a so baddata. In a notti senza luna, omi, donni, ziteddi, ghjacari famiti, misgi miulandi, ed ancu arburi e caseddi, si stindiani e faciani com’ì umbri chinesi. Ghjunsini à a surtita di u paesu. C’erani dui grossi casi, una di fronti à l’altra. Ci si missini u focu.
À l’iniziu, ùn piddaia micca. A fola pirdia pacenza. “Focu! Focu!” mughjaiani. Dui criaturi si missini à pienghja. I mammi i nascosini. Una fiara enormi cuddeti longu à a porta. Prestu, à sinistra, a casa intera brusgiaia. U tettu crulleti in un fracassu inimmaginevuli. Avali, i mughja sprimaiani a gioia. Cuntinuetini a so marchja infarnali finu à un liccetu. Ancu quì, missini u focu. Sembraiani pussiduti da qualchì fandoniu malificu. Cuddaiani à l’arbura. Si lampaiani in u fiumi e certi, manchendu u saltu, si splusaiani littaralmenti annantu à i tighjali. Surtini trè signara da a machja. Scapetini trà la ghjenti panicati. L’incendiu avia presu tutta a machja trà u paesu e u fiumi. A mità di l’omini, scesi ‘na vaddina par caccià i signara, era intrappulata. Dui suvara enormi si sfundetini annantu à u gruppu. U tarrori s’era spartu e curriani in tutti i sensi. I più debbuli caschetini in i fiari e certi fubbini abbandunati in a panica ghjinirali. Pocu à pocu, senzà sapè varamenti comu, turnetini u calma e u silenziu. Era una bedda notti, stiddata, nè calda nè fredda. A notti finia. Spuntaia l’albori. I vaddi alluminati si richjusini diffinitivamenti annantu à sta parentesi infarnali.


Laisser un commentaire